Maratea

Maratea is niet één dorp maar een reeks kernen verspreid tussen zeeniveau en zeshonderd meter: de oude kern die aan de berg hangt, de marina met de haven, en de gehuchten verdeeld over de terrassen. De weg die ze verbindt is smal, vol haarspeldbochten en met de zee altijd eronder, wat hem prachtig maakt om te rijden en vermoeiend om vaak te rijden.

Een zee die niet de Ionische is

Wie van de Ionische kust komt vindt precies het tegenovergestelde van wat hij achterliet. Geen lang strand en geen dennenbos: hier zijn baaien, sommige met donker zand van vulkanische oorsprong, veel alleen te voet over een pad of per boot bereikbaar. De bodem valt meteen weg en het water is helder. Dit is kust voor duikbril en rubberboot, niet voor rijen parasols.

Het praktische gevolg is dat de dagen anders worden ingedeeld: 's ochtends een baai, 's middags de oude kern, en de rest van de tijd onderweg tussen die twee.

De Christus en de oude kern

Boven alles staat de Christus Verlosser, eenentwintig meter wit marmer op de Monte San Biagio, voltooid in 1965. Hij kijkt naar het achterland en niet naar de zee, wat iedereen verrast en verklaard wordt door de basiliek van San Biagio achter hem, waar hij naartoe is gekeerd. Van daarboven zie je de hele golf van Policastro, van Campanië tot Calabrië.

De oude kern eronder is een wirwar van steegjes en trappen met heel veel kerken: Maratea telt ze bij tientallen, en het is een van die plekken waar het aantal deel van de lokale identiteit is geworden.

Buiten slapen

De campings zijn schaars en bescheiden van omvang, bijna altijd tegen de terrassen boven de kust gebouwd en bereikbaar via wegen die klimmen. Wie met de camper reist moet het manoeuvreren goed inschatten en vooraf bellen: veel toegangswegen zijn nauw en sommige toegangen hebben lengtebeperkingen. Daar staat tegenover dat je met de golf voor je slaapt.

De berg eindigt in de zee, en de weg loopt er middendoor.

De kustweg van Maratea